Strona główna

Rzeźba przedstawia postać mężczyzny. Mnie się wydaje, że może on grać na skrzypcach. Ale każdy może mieć dowolne, indywidualne wyobrażenie tego co rzeźba przedstawia.

Torebkę kupiłem w Paryżu. Według zapewnień sprzedawcy została zaprojektowana na pokaz mody Christiana Diora w roku 1950.

Rzeźba została zespawana z stalowych blach a więc jest produktem jednostkowym. Pokrywa ją piękna nieregularna faktura, która rozbija surowe bryły nadając im pewną lekkość i migotliwość.

Mogę więc z pełnym przekonaniem przyjąć, że rzeźba przedstawia strzelającego z łuku centaura i jest wyobrażeniem zodiakalnego Strzelca o czym zresztą świadczy umieszczony na spodzie napis.

 Nie bez znaczenia jest fakt, że nie służą one ekspozycji. Młody mężczyzna powinien nosić je przy sobie. Mimo powszechności, podobne obiekty bardzo rzadko trafiają do sprzedaży.

Jasne, że nie ma dużej wartości artystycznej ale wystawiam jako ciekawostkę jak różne zadania stawia się czasem przed rzeźbą.

Rzeźba Mizaru bo tak się nazywa małpa, która zasłania oczy jest wykonana z kamienia, zapewne jest to rodzaj kwarcytu. Jest ciężka widać wyraźnie jej ziarnistą strukturę

Zwykle maski paszportowe to wyobrażenia ludzkiej twarzy przy czym indywidualne rysy twarzy właściciela nie mają znaczenia. Czasem te maski odzwierciedlają jedynie płeć. Najkrócej mówiąc maska jest duchem przodka lub jeszcze częściej przodków.

Jest czczony w różnych odmianach w całej Azji, jego postać znajduje ucieleśnienie w kulturze ludowej a nawet we współczesnej popkulturze. I zapewne z ludowych wierzeń pochodzi to przedstawienie Hanumana nieco odmienne od tradycyjnej ikonografii.

Pudełko jest wyjątkowe. Z doskonale zakomponowaną sceną zdobiącą jego wieko. Intryguje i odwołuje się poprzez zastosowane środki wyrazu artystycznego do najlepszych zakopiańskich tradycji. Kubizmu, geometrii płaszczyzn, operowania światłocieniem, klarownością zamkniętej kompozycji. 

W swej twórczości Szubski był przede wszystkim bezpretensjonalny. Przez 10 lat powstawał cykl „Oblicza”. Portretował okolicznych mieszkańców, przyjaciół, charakterystyczne twarze i typy ludzkie. Pracował korzystając z własnych technik, mieszając metal, drewno, tkaninę, farby, akryl, żywicę. Miał dystans do własnej sztuki. Nie unikał groteski, żartu.

 Nie zaniedbywał własnej twórczości i zaczął odnosić spore sukcesy. Jeszcze

w Czechosłowacji dostał zaproszenie na Biennale do San Paulo a w roku 1975 Muzeum Guggenheima zorganizowało wystawę jego prac. Do Pragi wrócił dopiero w roku 1997 z dużym dorobkiem artystycznym, w aureoli opozycjonisty.