Strona główna

. Sufit i niektóre ściany tych budynków w całości pokrywały malowane panele. Odczuwam niekłamany podziw patrząc na fotografie wnętrz tych budowli. Co bardziej egzaltowani krytycy sztuki porównują ich znaczenie do znaczenia gotyckich katedr w Europie.

Sylwetki dwóch walczących koziorożców tworzą harmonijną całość i choć walka zwykle kojarzy się z chaosem i dynamiką to ta kompozycja wydaje się być statyczna. Nie zaburza jej nawet asymetria świecznika. Twórca użył oszczędnych geometrycznych form chcąc nam powiedzieć, że w tej walce wszystko jest z góry ustalone, nie poleje się krew, że chodzi jedynie o ustalenie pozycji samca alfa, że tak się dzieje w przyrodzie od zawsze.

Rzeźba przez lata bardzo się zmieniła. Początkowo był to niemal patyk z dużą głową, obecnie to prawie pełnoplastyczna rzeźba kobiety w otoczeniu potomstwa. Niezmienna w rzeźbie pozostaje tylko duża, okrągła głowa symbol księżyca, który jest ucieleśnieniem bogini odpowiadającej za płodność.

Figurę wodza według wierzeń Luluwa zamieszkują duchy przodków. Chroni ona wioskę i poszczególne domostwa. Podnosi autorytet panującego wodza, który odpowiada za ciągłość plemiennych tradycji, łączność z wierzeniami poprzednich pokoleń.

To stojący na ugiętych nogach (jakby gotowy do skoku), muskularny, krępy mężczyzna. Jego głowę zdobi potężna fryzura, rodzaj królewskiej korony.

I choć podobnie jak steampunk wykorzystuje elementy istniejącej już materialnej rzeczywistości to bliżej jej do konstruktywizmu czy futuryzmu, zakładających związek człowieka z maszyną, odrzucających relikty przeszłości, odrzucających dekoracyjność, podporządkowujących sztukę potrzebom człowieka.

W tej rzeźbie urzekło mnie to co wielu uznało by za wadę. Jej prymitywizm, szczególnie widoczny w sposobie opracowania twarzy czy rąk. Dodaje to rzeźbie autentyzmu. Artysta-rzemieślnik wykonał figurę tak jak zrobił to jego przodek dwa tysiące lat temu.

A sądzę, że rzeźba jest autorską fantazją na temat tradycyjnych u Fangów strażników relikwii.

W niewielkich naczyniach wykorzystywaną całą sztukę zdobniczą dostępną Persom. Powstawały miniaturowe cuda będące kwintesencją tej sztuki.

Opierając się na własnej wiedzy i doświadczeniu powiedziałbym, że jej twórca korzystał się z wzorców rzeźby romańskiej lub gotyckiej.

Ernst Beck postać ludzką umieścił w centrum swojej twórczości. Często przedstawiał ją w kontekście wykonywanej profesji. Był artystą dbającym o szczegóły, anatomiczną poprawność, czystość kompozycji.