Paw w sztuce islamu jest bardzo częstym motywem.

 Za ludowym pochodzeniem brązu przemawiałoby  niestaranne prymitywne opracowanie rzeźby i jakość odlewu.

Rzeźba Mizaru bo tak się nazywa małpa, która zasłania oczy jest wykonana z kamienia, zapewne jest to rodzaj kwarcytu. Jest ciężka widać wyraźnie jej ziarnistą strukturę

 Lampa należy do prostych, „ubogich”, z odkrytym zbiornikiem, bez wyraźnego gniazda na knot. Jest tych lamp w sprzedaży dużo mniej.

Pewien kłopot sprawia mi kształt naczynia. Nietypowy dla sztuki chińskiej. Bardziej nawiązującej do estetyki europejskiej. I przyznaję szczerze, że nie znalazłem identycznego w kształcie przeglądając setki chińskich waz, naczyń i pater. Ażurowa ścianka też nie jest dla Chin najbardziej typowa.

Tak więc ostateczne rozstrzygnięcie o pochodzeniu żardiniery pozostawiam nabywcy, dodając, że mnie osobiście najbardziej przekonuje jej europejski rodowód.

Co do jednego wszyscy jesteśmy zgodni. Przedmiot powstał na przełomie XIX i XX wieku. Antykwariusze z Shangrilii określili nawet precyzyjnie jego czas powstania na rok 1900.

Spodobała mi się jej surowość, prostota wykonania ornamentu, zderzenie masywnej sylwetki z lekkością ogona zrobionego z cienkiej mosiężnej blachy. Lubię też drapieżny wyraz łba dostojnego ptaka. To zupełnie wystarczyło żebym stał się właścicielem rzeźby.

Co do tych konkretnych odważników pochodzą z różnych zestawów. Trafiłem na nie w Paryżu i miałem przywilej wyboru wśród naprawdę dużej kolekcji. Jestem przekonany, że są stare, nawet XVIII-wieczne.

Kali to ciemnoskóra piękna kobieta, odziana w tygrysie futro, wieloręka i każda z uzbrojonych rąk może zabijać demony. Charakterystyczną cechą wyróżniającą rzeźby Kali jest naszyjnik z czaszek lub głów pokonanych wrogów.

Postać przedstawia zapewne przodka mającego pełnić rolę opiekuna, strażnika broniącego dostępu złym mocom do chronionego terenu. W tym przypadku chodzi zapewne o domostwo i to raczej zamożnych ludzi.

Myślę, że rzeźba powstała w połowie XX wieku w prowincjonalnym warsztacie. Bliżej jej do tradycji sztuki ludowej niż warsztatów wielkich mistrzów choć trudno jej odmówić piękna.

Zgodnie z drugim znaczeniem chińskiego słowa sprzedaję raczej ideę, wyobrażenie wspaniałości tej rzeźby z czasu jej powstania. To co się zachowało pozwala sądzić, że była dynamiczna i przedstawiała słonia w ozdobnej uprzęży, której resztki widać do dziś. Zwierzę miało zapewne uniesioną w górę trąbę i znajdowało się w ruchu może w biegu. Ale to tylko wyobrażenia.