Masek Luba używają dość tradycyjnie. Podczas pogrzebów, inicjacji, świąt. Używane są także podczas zabiegów medycznych i wróżb. Przede wszystkim to maski taneczne. Zwykle oplecione rafią, wraz z kostiumem zasłaniają tancerza. Maski biorą udział w tańcach parami, żeńska i męska.

Ten prosty przyrząd, w gruncie rzeczy po prostu szpula na nici, otrzymał rangę rzeźby kultowej, której należny był szacunek.

Wojownik, którego autorem jest prawdopodobnie Douda Derme nie jest zupełnie  typowym przykładem tego nurtu. Artysta pozwala sobie na dużo większą swobodę w kreacji postaci wojownika. Część szczegółów została zastąpiona niemal abstrakcyjnymi dekoracjami. Z plemienną tradycją wiąże rzeźbę obecność kameleona i węża, totemicznych zwierząt wielu afrykańskich społeczności. 

Stołek przypomina mi bezgłowe zwierzę wędrujące przez afrykański busz. Podobne stołki przypisywane są społeczności Lobi z Burkina Faso.

Masek tych używano podczas ceremonii pogrzebowej. Symbolizowały przerażającą, nienaturalną istotę, symbolizującą śmierć. Łączyły cechy człowieka i małpy. Często w opisach tych masek występuje szympans jako pierwowzór.

Były symbolem siły, ochronnym amuletem, znakiem przynależności do określonego klanu i elity społecznej. Bywały także umieszczane na ołtarzach ku czci przodków.

 Dodatkowo na ramionach postaci pojawia się znak „V” czyli stopień sierżanta. Być może jest to podoficer dowodzący lokalnym oddziałem tubylców. Tak czy inaczej rzeźba odzwierciedla symbol władzy. Jest to stały, charakterystyczny element rzeźby kolonialnej.

 Maska jest skrajnie prymitywna, jej głównymi cechami są funkcjonalność, ekspresja i znaczenie sakralne.

W przypadku tej rzeźby, odnoszę wrażenie, że jest ona portretem konkretnej osoby. Wydaje się, że równie ważne jak atrybuty europejskiego stroju są indywidualne rysy twarzy przedstawianej osoby. Osobiście widzę tu młodego, zdecydowanego człowieka, trochę miejskiego cwaniaka, usiłującego dobrze i łatwo żyć w chaosie nowego kolonialnego świata.

W tradycji Joruba, klęcząca kobieta podtrzymująca misę lub pojemnik nosi nazwę olumeye. Klęcząc kobieta wyraża szacunek i pokorę wobec duchów przodków.

Pucharu z królewskimi regaliami używano do wina palmowego podczas ceremonii religijnych i oficjalnych zgromadzeniach lokalnych władców.

Stołek nie zapewniał komfortowego wypoczynku, zapewniał prestiż. Podkreślał status właściciela.