Sprzedane

Podstawową normą była hieratyczność. Postać władcy zawsze była kilkukrotnie większa niż osób z otoczenia. Jego stopy nigdy nie mogły dotknąć ziemi. Zwykle pojawiał się dworzanin z wachlarzem symbolizujący królewską władzę i postać posłańca, rogiem bądź trąbką ogłaszający jego przybycie.

 W moim odbiorze, spoglądająca na mnie kobieta jest jednostką silną, zdecydowaną, o jasno sprecyzowanych celach i priorytetach w życiu. I na pewno jej celem nie było słynne niemieckie 3 razy K. Kuche, kinder, kirche.

Najciekawszym sposobem wykorzystaniem podobnej kopii jest wykonanie z niego podstawy do ekspozycji oryginalnych japońskich mieczy.

Boccio są zwykle dedykowane do konkretnego zadania. Mogą wpływać na pogodę wykryć złodzieja, chronić określoną osobę. Są wyposażane w mechanizmy mające odstraszać wszelkie złe moce. Wokół figur boccio składane są ofiary.

W ofercie para bardzo rzadkich wazonów Totai Shippo. To nazwa nadana japońskiej cloissone kładzionej na ceramice glinianej, fajansie i porcelanie. Technika uznawana jest za niezwykle trudną, pracochłonną i drogą, dlatego też produkcja tych wyrobów trwała krótko.

 Doskonale oddaje ruch, niemal czuje się energię młodej kobiety (Bretonki jak sądzę), podążającej zdecydowanym krokiem, z dwoma wypełnionymi koszami. Kobieta zmaga się z nadmorskim wiatrem targającym jej suknię.

Istniało kilka rodzajów tarcz. Najważniejsza była tarcza wojenna, Isihlangu. Miała zwykle ponad półtora metra wysokości. Trochę mniejsze tarcze służyły do polowania. Ihawu, tarcza, którą oferuję służyła wojownikom podczas ceremonii i tańców. Miała zwykle około 70 cm wysokości. Istniały też specjalne tarcze przeznaczone do zalotów.

To taki, mówiąc naszym językiem, „brat łata”. Spał gdzie popadnie, cały swój dobytek nosił w torbie, był wesoły, kochał dzieci, przepowiadał przyszłość. Miał ludzkie słabości i się ich nie wstydził.

Był artystą niezwykle płodnym ale i tak nie potrafił zaspokoić olbrzymiego popytu na swe obrazy i to mimo wysokich cen, jakich żądał za swe dzieła.

Trzeba obiektywnie przyznać, że autor mimo nieporadności warsztatowej był bystrym obserwatorem otaczającego go świata. Sportretowana kobieta to obraz matrony dbającej o swój wizerunek. Nadmiernie chyba. Dwie torebki, jedna przeznaczona zapewne na zakupy, modny prawdopodobnie kapelusik. Nie wiemy czy brak urody i nadmierna tusza są zamierzonym efektem czy wynikiem braków warsztatu. Osobiście śmiem twierdzić, że są zamierzonym celem.

Rzeźba przypomina mi w swym wyrazie, pierwotne rzeźby art tribal choć jest efektem działań świadomego swych celów, profesjonalnego artysty.

Czajniczek służył, jak sądzę, do parzenia herbaty. Ma ciekawy kształt. Zdobią go wizerunki Czterech Niebiańskich Królów, czterech buddyjskich bogów.