Sprzedane

Osobiście myślę, że rzeźba z geometrią strachu nie ma nic wspólnego. Moim zdaniem powstała dużo później, może pod koniec XX wieku. Faktem jest natomiast, że rzeźba pyta o kondycję ludzkiego losu.

Dlaczego o tym piszę przy prezentacji niedużej, skromnej kobiecej postaci. Dlatego, że nikt tego rodzaju sztuki nie docenia. Dopiero podpisana znanym nazwiskiem, zrobiłaby furorę, trafiła do muzeów a kolekcjonerzy ochoczo odliczaliby grube pliki banknotów aby „wejść w posiadanie”.

Naczynie, które oferuję, jest wykonaną w XX wieku kopią starożytnego chińskiego brązu. Takie niewielkie naczynia tworzone były z myślą o wyposażeniu grobowców chińskich dostojników. Służyły do przechowywania ofiar z żywności i wina. Miały najróżniejsze kształty i wbrew pozorom odlewano je dość masowo.

Przeznaczenie tego niedużego brązu też nie jest dla mnie do końca jasne. Być może jest to po prostu przycisk do papieru czy odważnik. Ale niewielkie ucho na spodzie rzeźby może sugerować, że był on zawieszany w pozycji pionowej. Być może jest to ozdobny element wypasionej kadzielnicy czy wazy.

Ten niewielki pojemnik pełnił zapewne funkcję kadzielnicy. Nie mam oczywiście co do tego pewności ale zwykle tak opisywane są na portalach sprzedażowych podobne skrzyneczki, które nam Europejczykom kojarzą się raczej ze szkatułką.

Rzeźby Luisa Tanariego najczęściej przedstawiają postać kobiety. To absolutnie dominujący temat jego prac, żeby nie powiedzieć jedyny.

Rzeźba, którą oferuję doskonale wpisuje się w klimat dzieł Arpa, będący pograniczem dadaizmu, surrealizmu i abstrakcji. Jej autorem nie jest niestety Hans Arp.

Rzecz jest ciekawa. Bardzo dekoracyjna a przy tym ociera się o nurt rzeźby konceptualnej. W zależności od sposobu patrzenia przedstawia pelikana bądź rybę.

Maska, którą oferuję jest maską taneczną. Każda władza, wliczając w to także wodza wioski, dysponowała grupą tancerzy juju, którzy swym występem podkreślali znaczenie wydarzeń.

Rzeźbę niewątpliwie wykonał ktoś kto doskonale wiedział do czego służy dłuto. Rzeźba przedstawia rękę zaciśniętą na teatralnej pacynce lub jest karykaturalnym przedstawieniem „trzymania kogoś za gardło”. Sama twarz też jest ukazana w sposób karykaturalny.

Maska jest bardzo duża. Wygląda na to, że mogła powstać aby brać udział w spektaklu. Dyskretne otwory wokół górnej jej części, mogły utrzymywać stelaż potrzebny do mocowania na marionetce. Nie potrafię tylko wytłumaczyć dlaczego maska nie jest biała.

Zwracano się o pomoc do lokalnego wróżbity a ten ordynował zwykle wykonanie rzeźby zmarłego. Była ona substytutem ducha zmarłego. Matka miała obowiązek opiekować się rzeźbą jak rzeczywistym dzieckiem. Rzeźbę należało pielęgnować, zwykle nacierano ją olejem palmowym, ubierać i rytualnie karmić.