Strona główna

Na podstawie oferowanych na aukcji przedmiotów można sądzić, że Makowski był, bądź nadal jest profesjonalnym artystą. Ciekawym, o wszechstronnych zainteresowaniach, zarówno jeśli chodzi o tematy prac jak i materiały z jakich powstały. Makowski tworzył w drewnie, metalu, kamieniu i gipsie. Zarówno rzeczy realistyczne jak i kompletnie abstrakcyjne.

Na podstawie oferowanych na aukcji przedmiotów można sądzić, że Makowski był, bądź nadal jest profesjonalnym artystą. Ciekawym, o wszechstronnych zainteresowaniach, zarówno jeśli chodzi o tematy prac jak i materiały z jakich powstały. Makowski tworzył w drewnie, metalu, kamieniu i gipsie. Zarówno rzeczy realistyczne jak i kompletnie abstrakcyjne.

Osobiście jestem przekonany, że autor rzeźby należy, bądź wkrótce się znajdzie w pierwszej lidze europejskich rzeźbiarzy. Swobodny sposób modelowania sylwetki ludzkiej, operowanie skrótem, symbolem, znakiem pokazuje prawdziwego mistrza rzeźbiarskiej profesji. Rzeźba jest nowoczesna. Nie tylko jeśli chodzi o jej formę. Jest także nowoczesna w sposobie przedstawienia rodziny. Dalekim od tradycyjnego, patriarchalnego wzorca. Sprawia to ruchoma postać dziecka, świetnie układająca się w ramionach zarówno mamy jak i taty. Mało tego, dziecko jest kapryśne i wyciągniętymi ramionami potrafi wskazać osobę, z którą akurat ma ochotę przebywać.

 Myślę, że maska powstała w latach siedemdziesiątych. Może jeszcze wcześniej. Jest prosta, wyrazista, nawiązuje do tradycyjnych, ludowych wizerunków świętych a jednocześnie jest nowoczesna. Szkoda, że nie wiemy kto jest jej autorem i jak potoczyła się jego dalsza kariera artystyczna.

Realizował zamówienia na rzeźby w okolicznych parafiach choć czasem jego prace nie znajdowały uznania w oczach zamawiających je proboszczów. Sam wieszał kapliczki w Puszczy Knyszyńskiej. Niestety niewiele jest w sieci przykładów rzeźb wykonanych przez Edwarda Jurszewicza.

Niezwykła gorliwość i oddanie ubogim i chorym także podczas epidemii sprawiły, że przeor zakonu Dominikanów w Limie nagiął obowiązujące prawo i Marcin de Poress złożył śluby zakonne. Nigdy nie został jednak wyświęcony i do końca swego życia pełnił funkcję jałmużnika w zakonie.

Powstała z konara drzewa uformowanego przez naturę w kształt kobiecego, bezgłowego ciała. Rolą artysty, myślę, że nie nadużywam tego słowa, było to ciało dostrzec i uwydatnić. Oczywiście można mieć własne zdanie na temat doklejonej głowy i ramienia. Mnie to jednak nie przeszkadza.

Sądzę, że rzeźba miała charakter użytkowy. Być może w pojemniku, który tworzą ogon i skrzydła składano ofiary. Zagadką są stożkowe wypustki po bokach ptaka. Anatomia gęsi czy też łabędzia w niczym ich nie uzasadnia, tym bardziej, że rzeźba bardzo realistycznie oddaje sylwetkę ptaka.

Obraz, który proponuję na pozór jest abstrakcją. Jednak zawiera w sobie ukryte treści. Dopiero po uważnym i wnikliwym przyjrzeniu się można dostrzec ludzkie twarze, świnie, łeb ptaka, skorupiaka i plemienną maskę. Nie potrafię do końca dociec przesłania dzieła. Być może artysta chciał nam powiedzieć, że nie wszystko jest tym co widzimy na pierwszy rzut oka.

Rzeźba prawdopodobnie przedstawia jakiegoś świętego. Tak można sądzić po zakonnym habicie i symbolicznym różańcu, którym jest przepasany. Być może jest to Święty Antoni.

Nie można natomiast odmówić jej autentyczności, naiwnej oryginalności, ekspresji. Nie pozostawia odbiorcy obojętnym. Rzeźba albo się podoba albo wkurza. W każdym z tych przypadków skłania do refleksji. Mnie kojarzy się z głową leśnego ducha lub utopca z bagien.

W naszym dzisiejszym odbiorze wiele z tych przedmiotów ociera się o sztukę. Jakkolwiek nazywaną. Grupa przedmiotów zaliczana w kolekcjonerstwie do kategorii „art popular” jest bardzo szeroka. To przedmioty codziennego użytku, meble zwykle regionalne, przedmioty związane kultem religijnym, narzędzia, dzieła snycerzy a niekiedy też rzeźba.