Strona główna

Osobiście uważam, że rzeźby Mamuye to jedne z najbardziej abstrakcyjnych form sztuki afrykańskiej. Podobnie jak rzeźby ich sąsiadów Chamba. Zresztą bardzo długo mylono dzieła obu plemion, żyjących w odosobnieniu w dolinie Benue River. Społeczność Mamuye a może bardziej ich sztukę odkrył dla świata Philip Gumot dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku.

Według mnie, rzeźba przedstawiającą młodą kobietę grającą na marakasach jest intrygująca i piękna. Na podstawie poszlak, które nazwałbym lingwistycznymi, moda kobieta pochodzi z ludu Malawi, zamieszkującego na południu Afryki. Nie odnoszę jednak tej rzeźby do art tribal. Nie to jest jej główną cechą. Prawdopodobnie została wykonana przez kogoś kto ze sztuką plemienną nie ma nic wspólnego.

Jednak według mojej subiektywnej oceny, rzeźba którą oferuję, wygrywa w rankingach z rzeźbami sławnej Francuzki. Przede wszystkim elegancją.

Uznałem, że to dziwne bowiem przeglądając kilkaset zdjęć przedstawiających fizjonomie górników tę rzeźbę bez wahania umieściłbym w dziesiątce najciekawszych. Najbardziej ekspresyjnych, dynamicznych, najpełniej oddających zderzenie piękna ludzkiego ciała z wyniszczającą je górniczą harówką.

We współczesnym, popularnym przekazie Liu Hai z trójnożną ropuchą traktowany jest jak talizman zapewniający powodzenie w przedsięwzięciach biznesowych.

Wenchang Wang uważany jest za boga kultury i literatury. Jest patronem studentów, uczonych i pisarzy. Według wierzeń ludowych (także współczesnych) jest pomocny przy wszelkiego rodzaju egzaminach, bywa remedium na niemoc twórczą.

Omono, maska białej małpy jest pięknym przykładem sztuki Dogonów. Jest minimalistyczna, geometryczna i symboliczna. To taka sztuka zachwyciła Picassa i Deraina. Figura małpy nad częścią twarzową jest ledwie zaznaczona. Bardziej przypomina graficzny znak niż żywe, pełne wigoru zwierzę a przecież nikt ani przez chwilę nie ma wątpliwości, że to małpa.

Stołek, który oferuję jest w stu procentach zgodny z kanonem sztuki Senufo. Piękna charakterystyczna twarz, dzioborożec na głowie, plemienna biżuteria i skaryfikacje nie pozostawiają cienia wątpliwości skąd rzecz pochodzi.

W sztuce plemiennej Zande ważna jest muzyka i rzeźba bo masek wytworzyli niewiele. Najbardziej znane i ciekawe są figury Kudu i Yanda. Kategoryzuje się je według wielkości. Większe Kudu są figurami przodków, mniejsze Yanda są używane głównie przez stowarzyszenie Mani, głównie dla wróżb. Najwyżsi rangą członkowie Mani potrafią rzeźbom przekazywać magiczną moc aby pomagały członkom plemienia.

Rzeźba być może nie jest fajerwerkiem rzeźbiarskiej inwencji ale jest poprawna, doskonale oddaje chwilę, zamyka w fotograficznym niemal kadrze gest ocierania potu z czoła. To właśnie impresja, ulotny moment jest zamysłem artystycznym tej rzeźby.

 Tu według mojej oceny artysta się tego ustrzegł. Miłość tych dwojga jest oczywista, ale widać też odpowiedzialność, rozwagę, doświadczenie. To język miłości, który nie jest zbyt nachalny. Trzeba go poznać aby zrozumieć.

 Dodatkowo w Toruniu funkcjonuje legenda o flisaku Iwo, który grą na skrzypcach, uratował miasto przed plagą żab. Adolf Amberg popełnił samobójstwo zanim projekt wszedł w fazę realizacji. Wykonanie rzeźby powierzono Georgowi Wolfowi, berlińskiemu rzeźbiarzowi.