Strona główna

 Tu według mojej oceny artysta się tego ustrzegł. Miłość tych dwojga jest oczywista, ale widać też odpowiedzialność, rozwagę, doświadczenie. To język miłości, który nie jest zbyt nachalny. Trzeba go poznać aby zrozumieć.

 Dodatkowo w Toruniu funkcjonuje legenda o flisaku Iwo, który grą na skrzypcach, uratował miasto przed plagą żab. Adolf Amberg popełnił samobójstwo zanim projekt wszedł w fazę realizacji. Wykonanie rzeźby powierzono Georgowi Wolfowi, berlińskiemu rzeźbiarzowi.

Ceremonia składa się z modlitwy, podczas której czaszki przodków są nacierane magicznym proszkiem bądź kolorowymi pigmentami, uczty i złożenia ofiar. Dialog z duchami przodków, których reprezentują rzeźby strażników jest dla Fangów bardzo ważny ale jednocześnie kości zmarłych trzyma się z daleka od żywych członków plemienia.

Warto zwrócić uwagę na jeszcze jedną zasadę. To dopiero interpretacja Bwami nadaje wyrobom rzeźbiarskim rangę i znaczenie.

Gdybym miał jednym słowem określić rzeźby z brązu, które także są istotną częścią twórczości artysty, powiedziałbym, że są subtelne. To figuratywne rzeźby, nawiązujące do tradycji rzeźby XIX-wiecznej i jednocześnie czasem z nią polemizujące.

W tej rzeźbie artysta daje człowiekowi szansę. Proporcje są zmienione na jego korzyść. Uczynił go równie potężnym co atakujące go zwierze. Nie jest do końca pewne jakim wynikiem zakończy się walka choć osobiście nie obstawiłbym nawet remisu.

Musiały budzić respekt bo były strażnikami sprawiedliwości, pojawiały się w nadzwyczajnych okolicznościach, miały pokonać zło choć same reprezentowały świat złowrogich duchów.

 Widać, że przenoszenie ciężarów na ramieniu jest jego stałym zajęciem. Wskazuje na to zrolowany pled chroniący barki mężczyzny, jego sylwetka i robotniczy strój.

Rzeźba została wykonana jak sądzę w XIX wieku. Jej jakość nie rzuca na kolana ale mieści się w standardzie tego typu rzeźb. Były przeznaczone do domowego zacisza, miały znaczenie tylko dla domowników, nie wystawiano ich na widok publiczny.

 Mimo to cenię upór i konsekwencję z jaką Picz tworzy kolejne przenikające się kręgi. Jak w ramach ograniczeń, które sam sobie narzucił, stara się być twórczy, jak wykorzystuje zupełnie nowe techniki malarskie, myślę tu farbach fluorescencyjnych oglądanych w świetle ultrafioletowym.

Tutaj Sekuła raczej odtwarza niż tworzy choć wszystko co powstaje ma jego indywidualny charakter. Religijność, mistyka, pielgrzymki inspirują jego twórczość.

Nie znalazłem odpowiednika oferowanego przedmiotu. Prawdopodobnie jest to rodzaj niewielkiego ołtarzyka, na którym składano ofiary lub po prostu podstawa pod inną plemienną rzeźbę. Bez wątpienia rzecz jest stara.