Strona główna

Rzeźba została wykonana jak sądzę w XIX wieku. Jej jakość nie rzuca na kolana ale mieści się w standardzie tego typu rzeźb. Były przeznaczone do domowego zacisza, miały znaczenie tylko dla domowników, nie wystawiano ich na widok publiczny.

 Mimo to cenię upór i konsekwencję z jaką Picz tworzy kolejne przenikające się kręgi. Jak w ramach ograniczeń, które sam sobie narzucił, stara się być twórczy, jak wykorzystuje zupełnie nowe techniki malarskie, myślę tu farbach fluorescencyjnych oglądanych w świetle ultrafioletowym.

Tutaj Sekuła raczej odtwarza niż tworzy choć wszystko co powstaje ma jego indywidualny charakter. Religijność, mistyka, pielgrzymki inspirują jego twórczość.

Nie znalazłem odpowiednika oferowanego przedmiotu. Prawdopodobnie jest to rodzaj niewielkiego ołtarzyka, na którym składano ofiary lub po prostu podstawa pod inną plemienną rzeźbę. Bez wątpienia rzecz jest stara.

Te wyroby, biorące swą nazwę od stolicy japońskiej prowincji, w której były produkowane, przeznaczone były na rynek amerykański. Rzecz firmował Sears, handlowy potentat, który rozprowadzał te wyroby poprzez katalog wysyłkowy i sieć dynamicznie rozwijających w latach dwudziestych nowoczesnych domów handlowych. Oferta katalogów Sersa skierowana była głównie na prowincję, do rolniczych stanów USA.

Dziś wiem o nim więcej. Wiem, że przedwczesna śmierć zabrała prawdziwego Artystę. Był bezkompromisowy jeśli chodziło o własną twórczość. Nie szukał nowinek, nie ulegał modzie, nie dążył do łatwego komercyjnego sukcesu. Po tysiąckroć ustawiał naczynia, owoce, zwykłe przedmioty na płótnach swoich obrazów tworząc martwe natury, balansując między kolorem i kreską. Z niezwykłą pracowitością i pokorą tworzył dzieło malarskie.

Na nieco więcej pozwalał sobie w swoich rysunkach. Powstawały szybko, pośpiesznie. Kreska tworzyła kontury postaci by zaraz je zgubić i zamazać. Myślę, że zaczynając rysunek, artysta nie miał pojęcia „czym to się skończy”. Nieodmiennie w jego rysunkach pojawiała się postać ludzka wyposażana w rozmaite atrybuty. One ją określały i decydowały kim jest.

 W latach dwudziestych zajął się portretem. Stworzył własny, nieco manierystyczny styl przedstawiania kobiet. Malował bardzo szczupłe, wiotkie sylwetki, pełne sexapilu. Był portrecistą rozchwytywanym przez kręgi arystokratyczne i artystyczne. Namalował ponad 3000 portretów kobiet. Projektował kreacje dla znanych domów mody.

Autorką rzeźby jest Anna Blauth. Absolwentka wydziału Wzornictwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Artystka dba o swoją prywatność. W sieci dostępne są jedynie małe formy malarskie, realizowane techniką własną i biżuteria. Na tej znam się mniej. Okiem laika patrząc jej projekty cechuje zwiewność, nietypowa materia z jakiej powstają i niczym nie skrępowana fantazja.

Czarownik Nganga wyposaża rzeźbę w Bajimba, przedmioty mocy. To mogą być kości zwierząt, pióra, krew, wstążki, koraliki,tkaniny, gwoździe, kawałki metalu. To one decydują o sile fetysza. Mogą zapewnić potomstwo, finansowy sukces, pokonać wroga, chronić przed złym urokiem. To nie sama rzeźba ma znaczenie a to w co została wyposażona.

Ale ta rzeźba ze sztuką plemienną niewiele ma wspólnego. To jedynie wspaniała, autorska próba przedstawienia fragmentu dawnej afrykańskiej rzeczywistości.

Maska przedstawia jak sądzę głowę czy raczej czaszkę małpy. Niestety nie znalazłem wśród wielu przeglądanych masek takiej samej. W formie przypomina nieco maskę citipati, maskę małpy z Himalajów, używaną w buddyjskich tańcach śmierci, przechowywaną w domach dla ich ochrony.