Strona główna

Wazon ma typowe dla Japonii wzornictwo. Grubo nakładane wzory geometryczno-floralne i malowane sceny ogrodowe z nieodłączną dla tego kraju górą Fudżi i drzewkiem kwitnącej wiśni w tle.

Artysta   nawiązuje do plemiennej tradycji jednak przenosi ją w XX wiek. Najbardziej zaskakują włosy kobiety tworzące rodzaj rogów, zupełnie wbrew kanonowi, który nakazywał olbrzymią dbałość o fryzurę, będącą symbolem społecznego statusu.

Większość masek Biombo ucieleśnia duchy natury, czci ducha zmarłego władcy bądź odnosi się do zapewniających płodność istot ngesh.

Być może rzeźba jest ilustracją nieznanej mi azjatyckiej pieśni bądź legendy. Rzeźba powstała jak sądzę na Bali. Stylistycznie bardzo przypomina rzeźby Hanumana, obficie występujące w tamtym regionie.

Powierzchnia druku jest stosunkowo duża, co sugeruje, że stempel mógł służyć do masowej produkcji obrazków z tym wizerunkiem. Musiałyby być oczywiście dodatkowo opracowane.

 „Dostrzegam tłum ludzi, nie zawsze zgodny, czasem nawet swarliwy, mała improwizacja na temat tego co się może stać społeczeństwu, gdy zgody nie stanie”. Tak Sobocki mówił o przesłaniu cyklu „Znaczki polskie”.

Zbyt często spotykam się z pytaniem o złe moce zawarte w afrykańskich maskach, obawami przed wniesieniem złej energii do domu. Myślę, że tak było także w tym przypadku. Bawół stracił rogi przez zwykły obskurantyzm, ciemnotę i zabobony.

 Można powiedzieć, że jak jest rzecz do zrobienia to Sławomir Micek ją projektuje i wykonuje. Bez duchowych rozterek i rozważań o sztuce pisanej z wielkiej litery.

Jednocześnie, aby nikt nie poczuł się oszukany, mówię wyraźnie, że nie mam stuprocentowej pewności, że malarz Józef Popczyk istniał i malował obrazy. Istnieje obawa, że jest to malarz-widmo, byt artystyczny sztucznie przez kogoś wykreowany, niemniej jednak trwale obecny na naszym rynku.

Obejrzałem wiele jego rzeźb. Ma własny, autorski, rozpoznawalny styl. Dla mnie to połączenie kubizmu z dekoracyjnością stylu Art Deco.

Malował głownie kompozycje abstrakcyjne o dość zmiennej gamie kolorystycznej ale był konsekwentny na swej drodze artystycznej.

Żeby była jasność. Rzeźba nadal mi się podoba. Jest bezkompromisowa. Przypomina rzeźbę dziecka. To bardziej idea kota niż jego odwzorowanie. Widać ślady palców artysty tworzących model rzeźby. Widać, że bardziej niż na poprawności anatomicznej kota zleżało rzeźbiarzowi na bryle tworzonej rzeźby.