Strona główna

Pewien kłopot sprawia mi kształt naczynia. Nietypowy dla sztuki chińskiej. Bardziej nawiązującej do estetyki europejskiej. I przyznaję szczerze, że nie znalazłem identycznego w kształcie przeglądając setki chińskich waz, naczyń i pater. Ażurowa ścianka też nie jest dla Chin najbardziej typowa.

Boccio uzyskują moc, stają się skuteczne tylko wtedy gdy zostają naładowane magiczną energią przez kapłana religii voodoo. W praktyce oznacza to pomalowanie figury substancją wykonaną według specjalnej receptury, której częścią składową bywa krew składanych w ofierze zwierząt.

Tak więc ostateczne rozstrzygnięcie o pochodzeniu żardiniery pozostawiam nabywcy, dodając, że mnie osobiście najbardziej przekonuje jej europejski rodowód.

Co do jednego wszyscy jesteśmy zgodni. Przedmiot powstał na przełomie XIX i XX wieku. Antykwariusze z Shangrilii określili nawet precyzyjnie jego czas powstania na rok 1900.

Maska, którą oferuję jest maską taneczną i nie posiada mocy duchowej. Jednak taniec jest ważną częścią wszystkich uroczystości plemiennych odbywających się z okazji świąt rolniczych, inicjacji, pogrzebów. Tancerze a mogą nimi być tylko mężczyźni wirują ubrani w maski i stroje z trzciny.

Spodobała mi się jej surowość, prostota wykonania ornamentu, zderzenie masywnej sylwetki z lekkością ogona zrobionego z cienkiej mosiężnej blachy. Lubię też drapieżny wyraz łba dostojnego ptaka. To zupełnie wystarczyło żebym stał się właścicielem rzeźby.

Rzeźba jest świadectwem ustroju, w którym przyszło żyć wielu pokoleniom Polaków i jakkolwiek dziś na to patrzymy, częścią naszej historii. Pamiątką pożądaną przez wielu kolekcjonerów zbierających sztukę tamtego okresu.

Z takim słoniem mamy do czynienia w przypadku tej rzeźby. Widzę tu zamknięty w ułamku sekundy kadr przedstawiający rozjuszone zwierzę, gdzie nawet trudno zorientować się w anatomii olbrzyma, ponieważ nakładające się na siebie obrazy błyskawicznego ruchu zacierają obraz.

Długo zastanawiałem się co właściwie przedstawia oferowany brąz. Nie do końca zgadzał mi się pióropusz zaszufladkowany w mojej świadomości do zupełnie innego regionu świata. Dopiero niedawno odnalazłem informacje, że w Beninie robiono pióropusze z czerwonych piór zachodnioafrykańskiej papugi szarej.

 Lampart podpierał zwykle siedzisko stołka lub czaszę misy. W przypadku tej rzeźby wygląda na to, że powstała od razu jako przedstawienie lamparta bez funkcji użytkowej. A przynajmniej nie pozostał żaden ślad sugerujący, że kiedyś było inaczej.

Rzeźby Dogonów, a rzeźba którą oferuję jest tego pięknym przykładem, w uproszczony sposób przedstawiają ludzkie ciało. Są wydłużone z naciskiem na geometryzację formy. Postacie są niemal kubistyczne. Mają owalne głowy, kwadratowe ramiona, proste, długie zwężające się ku dołowi kończyny. Przy czym stylizacja i uproszczenia nie pozbawiają rzeźby indywidualnego charakteru.

Tak naprawdę to jedynie przeglądając najstarsze benińskie brązy widziałem pewne podobieństwo. Trochę podobne ornamenty. Koguty zdobiące uchwyt łyżki mogłyby pochodzić z Beninu. Stylistyka przedstawionych zwierząt powodowała u mnie skojarzenia ze sztuką Beninu.

Zdecydowałem się umieścić krucyfiks poza kategorią sztuka plemienna ze względu na jego uniwersalny charakter, choć sądzę, że twórcą rzeźby jest ktoś, kto ze sztuką plemienną obcował od dziecka, wychował się na niej.