Rzeźba jest prymitywna, ludowa. Twórca unikał trudniejszych do wyrzeźbienia fragmentów. Dłonie postaci schował pod długą brodą. Zresztą cała figura „chowa” się poniekąd za długimi włosami i obfitym zarostem.

Postać w afrykańskiej masce jest tylko zwiastunem możliwości tkwiących w nowoczesnej rzeźbie pochodzącej z tego kontynentu. Szkoda, że autor pozostaje anonimowy.

Autor zamknął w obłych kształtach postać ludzką, pewnie kobietę, być może matkę z dzieckiem.

Nie znalazłem nigdzie wzmianki o rytualnym wykorzystaniu wyrzeźbionych figur jeleni. Pozostaje mi więc jedynie stwierdzić, że głównym powodem powszechności tych rzeźb jest piękno zwierząt występujących w środowisku naturalnym. Powiedzenie „ piękna jak łania” nie wzięło się znikąd.

Sama nazywa swą sztukę absurdalną, sposobem na oswojenie i organizację przestrzeni. Jej „dzieła” często powstają z rzeczy znalezionych na śmietniku, nikomu niepotrzebnych. Zderza je ze sobą nadając im zupełnie nowe znaczenia. Tworzy kolaże i asamblaże żeby trzymać się fachowych terminów.

Sama nazywa swą sztukę absurdalną, sposobem na oswojenie i organizację przestrzeni. Jej „dzieła” często powstają z rzeczy znalezionych na śmietniku, nikomu niepotrzebnych. Zderza je ze sobą nadając im zupełnie nowe znaczenia. Tworzy kolaże i asamblaże żeby trzymać się fachowych terminów.

Tematem świeckich rzeźb jest przede wszystkim wieś i małe miasteczko. Portretuje ludzi przy ich codziennych zajęciach. Jego rzeźby są pełne szczegółów i atrybutów charakterystycznych dla wykonywanej profesji. Mimika twarzy figur jest zwykle wyrazista, czasem ociera się o karykaturę. Tworzy cykle rzeźb i sceny wielopostaciowe.

 Musi nam wystarczyć wiedza, że plakieta dotyczy dobrostanu ryb żyjących w sztucznym zbiorniku wodnym przy zaporze Aube.

Bardzo lubię podobne rzeźby, gdzie wyobrażenie artysty miesza się z realnym światem. Zwierzę zostało zarysowane bardzo zdawkowo choć z pełnym poszanowaniem anatomicznych proporcji i wyraźnym podkreśleniem cech najważniejszych.

. A nawet jeśli oczy pozostają na miejscu to są zamknięte, niewidzące. Podobnie postępuje z ludzką sylwetką choć prawdę powiedziawszy korzysta głownie z fragmentów ludzkiego ciała... Widzę w działaniach Rafała niecierpliwość, pośpiech, konieczność szybkiej wypowiedzi tu i teraz, za pomocą narzędzi jakie akurat są pod ręką.

Cały kunszt swego rzemiosła pokazał tworząc głowę Chrystusa. Uderza prostotą i subtelnością. Mamy tu melancholię, smutek, powagę i pewien rodzaj dostojeństwa pozwalającego zachować godność w obliczu śmierci.

Tu mamy nieco plebejską wersję tej historii bowiem mężczyzna walczy z wilkiem.