Toporek najprawdopodobniej pochodzi z Afryki Zachodniej. Najbardziej przypomina siekierki z Nigerii, społeczności Pende. Oni najczęściej umieszczają ostrze poziomo do kierunku uderzenia.

Zbyt często spotykam się z pytaniem o złe moce zawarte w afrykańskich maskach, obawami przed wniesieniem złej energii do domu. Myślę, że tak było także w tym przypadku. Bawół stracił rogi przez zwykły obskurantyzm, ciemnotę i zabobony.

Niewielkie rzeźby innuickie były rodzajem amuletów mających chronić bądź pomagać w konkretnej sprawie.

Przypuszczam, że maska nawiązuje do kształtu ludzkiej czaszki a więc jest związana z kultem kości przodków.

Gdzieś w literaturze znalazłem wzmiankę, że kubki wykorzystywano w czasie procesów sądowych w próbie trucizny. Jeżeli podejrzany wypił zatrute wino i zwymiotował był niewinny. Jeśli umarł potwierdzało to jego winę.

Białe maski są pięknym, ucieleśnionym żeńskim przodkiem, niosącym ludziom żyjącym na ziemi radość i zabawę. Używają ich mężczyźni ubrani w stroje z rafii, szczelnie zakrywające całe ciało

Podobne rzeźby zwykle są związane z kultem przodków. Przedstawiają przodka. Mają za zadanie wchłonąć ducha przodka i stać się medium w komunikacji między żywymi a zmarłymi. Można się do nich modlić aby uzyskać ochronę lub korzyści. Bo duchy przodków zaniosą te prośby do bóstw i bogów zamieszkujących wszechświat.

Po wielu porównaniach na placu boju pozostały maski dwu plemion. Bambara z Mali i Toma, którzy zamieszkują w Gwinei i Liberi.

Guro dzielą maski na święte i świeckie. Maski świeckie są używane podczas imprez mających na celu jedynie rozrywkę i zwykle są rodzajem portretu konkretnej osoby.

Wszystkie te przejęte od białego człowieka atrybuty, miały podkreślać nową sytuację w jakiej znaleźli się bogaci, rdzenni mieszkańcy Afryki. Nowe elity neokolonialnego społeczeństwa.

Maska stanowi połączenie ludzkiej twarzy ozdobionej plemiennymi skaryfikacjami z rogami bawołu.

Według wierzeń choroba jest wynikiem gniewu i niezadowolenia duchów przodków. Uzdrowiciel miał za zadanie je przebłagać. Substancja zawarta w tykwie, będąca zwykle mieszanką leczniczych ziół wspomagała jego działanie.