Sprzedane

Sama nazywa swą sztukę absurdalną, sposobem na oswojenie i organizację przestrzeni. Jej „dzieła” często powstają z rzeczy znalezionych na śmietniku, nikomu niepotrzebnych. Zderza je ze sobą nadając im zupełnie nowe znaczenia. Tworzy kolaże i asamblaże żeby trzymać się fachowych terminów.

Rzeźby Garbella były wystawiane na ważnych paryskich Salonach i na wystawach w Anglii, Belgii, Holandii, Stanach Zjednoczonych i w Australii.

Faktycznie pieczęć została wykonana w XX wieku i ma charakter pamiątkarski. Odnosi się do ery panowania ostatniego cesarza Chin.

Całość jest przykładem świetności i tradycji francuskiego rzemiosła artystycznego.

Osobna grupa rzeźb Kozłowskiego to ptaki. Moim zdaniem najbardziej kreatywny, oderwany od rzeczywistości i fantastyczny nurt jego twórczości pod względem warsztatowym.

Zwykłe maski wamu,  taneczne, używane są podczas świąt odbywających się corocznie w porze suchej. Te odpędzają siły zła od społeczności, zapewniają płodność, dobrobyt związany z obfitością plonów.

 Połączona forma Kriszny i jego małżonki-kochanki Radhy tworzą odrębny boski byt. Byt stanowiący żeńsko-męską emanację hinduskiego Boga.

Jest czczony w różnych odmianach w całej Azji, jego postać znajduje ucieleśnienie w kulturze ludowej a nawet we współczesnej popkulturze. I zapewne z ludowych wierzeń pochodzi to przedstawienie Hanumana nieco odmienne od tradycyjnej ikonografii.

Sławę i prawdziwe uznanie przyniosła mu aranżacja wnętrz Muzeum Picassa, które znalazło sobie miejsce w siedemnastowiecznym budynku Hotelu Sale. Stworzył ponad 50 mebli, lamp i użytkowych przedmiotów dekoracyjnych, których nowoczesna forma złamała dostojeństwo starych wnętrz. Podobne zlecenie Diego otrzymał od Muzeum Chagalla.

Jedno jest pewne. Zarówno wiewiórki jak i winogrona bardzo rzadko występują w sztuce tego regionu. Czyni to kadzielnicę wyjątkową na tle setek dostępnych tego typu przedmiotów.

Rzeźba ukazuje Buddę w pozycji Dhyana mudra. Ta mudra symbolizuje skupienie, wewnętrzną harmonię i głęboką kontemplację. Ten gest jest powszechnie wykorzystywany w praktyce jogi.

Stylistycznie naczynie najbardziej przypomina wyroby z brązu z Wschodniej Dynastii Zhou okresu Walczących Państw (475-221 p.n.e), choć bywa często, że produkowane w XX wieku brązy są kompilacją motywów zdobniczych z różnych epok.