Strona główna

Sama nazywa swą sztukę absurdalną, sposobem na oswojenie i organizację przestrzeni. Jej „dzieła” często powstają z rzeczy znalezionych na śmietniku, nikomu niepotrzebnych. Zderza je ze sobą nadając im zupełnie nowe znaczenia. Tworzy kolaże i asamblaże żeby trzymać się fachowych terminów.

Znaczenie portretowanych postaci podkreśla stołek, na którym siedzą. W jego podstawie umieszczono odpowiednio zredukowane, pomniejszone postacie ludzkie. To słudzy, gotowi wypełnić każdy rozkaz dostojnej pary.

 Mam wrażenie, że artyści z Burkina Faso z dużą sympatią i szacunkiem odnoszą się do własnego dziedzictwa pokazując różnorodność typów i postaci z własnej historii.

 Być może maska nawiązuje do mitycznego stworzenia Vahana, które według hinduskich wierzeń służy jako środek transportu dla wielu bóstw. Vahana zwykle przybiera postać byka ale czasem również konia.

Kolejnym dominującym tematem dzieł Juliena Allegre są twarze. Zwykle kolorowe, zdawkowe, pozbawione emocji, przypominają maski.

Ta rzeźba choć ze sztuką prymitywną niewiele ma wspólnego, jest przykładem intuicyjnego stosowania stylu, który w Europie nazwano kubizmem.

Geometryczne, wyraziste wzory są charakterystyczne dla całej sztuki ludu Ndbele. Podobne wzory pojawiają się na domach i dużych ozdobnych bramach wiodących do domostw. Kolorystyka malowideł początkowo związana była z kolorami ziemi, dominowała ochra, biele, żółć i brązy. Wraz z importem pigmentów pojawiły się w sztuce Ndbele kolory bardziej zdecydowane i dziś to one są normą.

Z organizacją United Buddy Bears związany jest sklep oferujący misie w trzech rozmiarach, projektowane przez znanych artystów. Część pieniędzy ze sprzedaży trafia do potrzebujących dzieci.

Tematem świeckich rzeźb jest przede wszystkim wieś i małe miasteczko. Portretuje ludzi przy ich codziennych zajęciach. Jego rzeźby są pełne szczegółów i atrybutów charakterystycznych dla wykonywanej profesji. Mimika twarzy figur jest zwykle wyrazista, czasem ociera się o karykaturę. Tworzy cykle rzeźb i sceny wielopostaciowe.

Wydaje się, że tamtejsi artyści usiłują zmierzyć się z własnym rodowodem, spuścizną sztuki plemiennej. Zaadaptować ją do współczesności. Przywołując na pomoc Portretowane są postacie z nieodległej przeszłości. Wojownicy, tancerze, muzycy, rolnicy, kobiety w różnych sytuacjach życiowych.

Rzeźba, którą oferuję nie jest bardzo stara, myślę że pochodzi z XX wieku. Przedstawia Buddę siedzącego w mudrze Dhajana symbolizującej stan medytacji i głębokiego skupienia. Budda siedzi na stożkowej podstawie charakterystycznej dla stylu Rattanakosin.

Rzeźbę przypisuję do nurtu współczesnej rzeźby próbującej się zmierzyć z twórczością Alberto Giacomettiego. Jego „Walking man” jest ikoniczną rzeźbą XX wieku, rozpoznawalnym znakiem graficznym pytającym o kondycję ludzkiej egzystencji.