Strona główna

Tak się dzieje także w tym przypadku. Rzeźba jest bardzo precyzyjna jeśli chodzi o szczegóły roboczego stroju, narzędzia pracy, anatomię postaci natomiast w sposób powierzchowny, uproszczony oddaje rysy twarzy. To jest zgodne z założeniami tego nurtu. Rzeźba nie jest portretem konkretnej jednostki. Przedstawia robotnika, w tym przypadku robotnika rolnego wpisanego w całą grupę społeczną trudniącą się pracą na roli.

Pomysłowość holenderskich rzemieślników pozwoliła zastąpić brak kaolinu mieszanką plastycznych glinek a nieprzezroczyste szkliwienie cynowe, na którym malowano kobaltem wzory i ponownie zanurzano je w przezroczystym szkliwie ołowiowym stworzyły namiastkę chińskiej porcelany.

Dali wykonał kilka wersji tej rzeźby. Rozczłonkował instrument na wiele sposobów, nadając mu inną, nieoczywistą formę, budzącą różne skojarzenia. Osobiście widzę podobieństwo do geometrycznie poszatkowanej ludzkiej twarzy.

 Maska jest skrajnie prymitywna, jej głównymi cechami są funkcjonalność, ekspresja i znaczenie sakralne.

W latach siedemdziesiątych ( z tego okresu pochodzi rzeźba, którą oferuję) Jaubert związał się z grupą L’art Utile, która odrzucała podział na czystą sztukę i rzemiosło. Redefiniowała pojęcie luksusu, rzeźbę traktowała jako przedmiot codziennego użytku.

Niebieskie bądź turkusowe naczynia, zdobione motywem smoka, kwiatów czy jak w tym przypadku galopujących koni pojawiają się czasem na aukcjach osiągając mimo niewielkich rozmiarów zaskakująco wysokie ceny. Często te naczynia nawiązują swym kształtem do tykwy.

 Jeśli lew miał być bajkowy to pochodzi ze strasznej bajki. Horroru wręcz.

Asamblaż i relief zajmował najważniejsze miejsce w twórczości Porady, choć z czasem elementy industrialne, dominowały w pierwszych latach jego artystycznej drogi przestały być najważniejsze w jego „obrazach”.

Precyzyjne przedstawione motywy florystyczne, z charakterystycznymi dla Japonii chryzantemami, obecność motyli, heraldyczny znak rodzinnego klanu wpisany w koło stanowią piękny przykład kunsztu japońskich rzemieślników.

 Hotei ukazywany jest jako uśmiechnięty, łysy mnich z odsłoniętym, dużym brzuchem oraz charakterystycznym zarostem. Symbolizuje szczęście, obfitość, zadowolenie, dostatek i radość życia..

W przypadku tej rzeźby, odnoszę wrażenie, że jest ona portretem konkretnej osoby. Wydaje się, że równie ważne jak atrybuty europejskiego stroju są indywidualne rysy twarzy przedstawianej osoby. Osobiście widzę tu młodego, zdecydowanego człowieka, trochę miejskiego cwaniaka, usiłującego dobrze i łatwo żyć w chaosie nowego kolonialnego świata.

 Nie jest zbyt stary, wykonany został, jak sądzę, w XX wieku choć jego forma nawiązuje do do słynnych grobowych figur z okresu dynastii Tang (618-907 n.e.)