Strona główna

Podejrzewam, że rzeźba, którą oferuję, jest jedną z wersji z etapu projektowania pomnika w Dusznikach. Ta bardzo prosta w formie rzeźba zawiera według mnie olbrzymi ładunek emocji.

Od roku 1961 był związany z projektowaniem przemysłowym a w roku 1971 został kierownikiem w Pracowni Studialno-Projektowej w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego. Był współautorem projektu motocykla Junak M 14 i skutera Osa. Zrobił wiele projektów dla przemysłu kolejowego.

Żuraw, symbol długowieczności (w dawnej Japonii wierzono, że żyje 1000 lat), harmonii i szczęścia pojawia się niemal w każdej dziedzinie tradycyjnej sztuki Kraju Kwitnącej Wiśni.

Kupiłem rzecz we Francji, ignorując jego stan zachowania, (ciemne ślady mogą sugerować obecność uchwytów, które się nie zachowały) bo ta ceramika bardzo rzadko pojawia się na naszym rynku.

Być może artysta celowo przeciwstawił brzydotę wykonania rzeźby z obrazem jaki powstaje w naszej głowie, gdy myślimy o młodej, nagiej kobiecie siedzącej w prowokującej pozie.

To rzeźba, za pomocą której, artysta odnosi się do cierpienia i rozpaczy, pokazanych za pomocą teatralnych symboli. Maski i gestu.

To mudra ochrony, symbolizująca duchową moc, wewnętrzną się. To również znak dobrych intencji i pokoju. Według wierzeń buddystów Oświecony miał tym gestem uspokoić rozjuszonego słonia.

 Rzeźba jest prosta, surowa, oszczędna. Mnie urzekła twarz Marii. Pozbawiona upiększeń, łagodna. Idealnie wpisująca się w estetykę nowoczesnej rzeźby XX wieku.

Stylistycznie naczynie najbardziej przypomina wyroby z brązu z Wschodniej Dynastii Zhou okresu Walczących Państw (475-221 p.n.e), choć bywa często, że produkowane w XX wieku brązy są kompilacją motywów zdobniczych z różnych epok.

 Malował ludzkie postacie, które jego wyobraźnia dekomponowała, przetwarzała w zjawy, niemal duchy. W moim przekonaniu nie zawsze przyjazne.

Malował ludzkie postacie, które jego wyobraźnia dekomponowała, przetwarzała w zjawy, niemal duchy. W moim przekonaniu nie zawsze przyjazne.

Autor asamblażu, przestrzennego kolażu, zaczął swą przygodę ze sztukę w dojrzałym wieku. Jacques Blin porzucił w roku 1998 swą profesję kucharza i zajął się twórczością artystyczną.