Strona główna

Układ palców pozwala sądzić, że jest to gest z mudry Abhaya, symbolizującej odwagę i nieustraszoność. To gest błogosławieństwa, ochrony i uspokojenia.

Ten prosty przyrząd, w gruncie rzeczy po prostu szpula na nici, otrzymał rangę rzeźby kultowej, której należny był szacunek.

Wojownik, którego autorem jest prawdopodobnie Douda Derme nie jest zupełnie  typowym przykładem tego nurtu. Artysta pozwala sobie na dużo większą swobodę w kreacji postaci wojownika. Część szczegółów została zastąpiona niemal abstrakcyjnymi dekoracjami. Z plemienną tradycją wiąże rzeźbę obecność kameleona i węża, totemicznych zwierząt wielu afrykańskich społeczności. 

Jest bez wątpienia stary. Na pewno przez długie lata spełniał funkcję użytkową o czym świadczy osad kamienia wewnątrz. Przez moment zastanawiałem się czy nie pochodzi z Azji ale bardziej jestem skłonny uznać proweniencję europejską.

Bo jeśli rzecz powstała w roku 1959 to jest nowatorska. I to podwójnie. Zarówno abstrakcyjny ekspresjonizm jak i tworzywa sztuczne dopiero raczkowały w pracowniach artystów, poszukujących „nowej rzeźby”, nowych form wyrazu dla swej sztuki

Jest też w tej rzeźbie prawda o sowieckiej sztuce łączącej w sobie realizm, mistrzostwo radzieckich artystów, latami „trenujących” umiejętność odwzorowania sylwetki ludzkiej i bylejakość.

Stołek przypomina mi bezgłowe zwierzę wędrujące przez afrykański busz. Podobne stołki przypisywane są społeczności Lobi z Burkina Faso.

Masek tych używano podczas ceremonii pogrzebowej. Symbolizowały przerażającą, nienaturalną istotę, symbolizującą śmierć. Łączyły cechy człowieka i małpy. Często w opisach tych masek występuje szympans jako pierwowzór.

Guanyn uosabia miłosierdzie i współczucie. Jego imię w jednym z zapisów znaczy „obserwujący dźwięki” czyli wysłuchujący wszystkich próśb. Często przedstawiany jest z figurką dziecka. Stąd kierowane doń prośby o szczęśliwe poczęcie.

Były symbolem siły, ochronnym amuletem, znakiem przynależności do określonego klanu i elity społecznej. Bywały także umieszczane na ołtarzach ku czci przodków.

Uznałem też, że autor rzeźby bardzo profesjonalnie posługiwał się dłutem i stworzył ciekawą scenę korzystając z kontrastów między wielkością instrumentów i dziecięcych sylwetek.

 Dodatkowo na ramionach postaci pojawia się znak „V” czyli stopień sierżanta. Być może jest to podoficer dowodzący lokalnym oddziałem tubylców. Tak czy inaczej rzeźba odzwierciedla symbol władzy. Jest to stały, charakterystyczny element rzeźby kolonialnej.