Strona główna

Masek Luba używają dość tradycyjnie. Podczas pogrzebów, inicjacji, świąt. Używane są także podczas zabiegów medycznych i wróżb. Przede wszystkim to maski taneczne. Zwykle oplecione rafią, wraz z kostiumem zasłaniają tancerza. Maski biorą udział w tańcach parami, żeńska i męska.

Wijąca się roślinność, umieszczona na nieregularnych polach, kartuszach, to przykład arabeski, tradycyjnego, duchowego wymiaru sztuki islamskiej. Dekoracja nawiązuje do rajskiego ogrodu, gdzie wzrost roślin jest spontaniczny a ogród sprawia wrażenie pozostającego w nieładzie.

Najbardziej przemówiło do mnie stwierdzenie o obfitości i lęku przed pustką w wyniku czego każdy centymetr powierzchni talerza winien być wypełniony dekoracją.

Rzeźba jest ciekawą, przemyślaną, świadomą kompozycją profesjonalnego artysty.

 Ten byk jest inny. Kubizujący i geometryczny. Łuki, wyważone krzywizny, ostre płaszczyzny zastąpiły anatomiczną rzeczywistość. Gdybym nie znał wymiarów powiedziałbym, że jest monumentalny.

Rzeźba, czy raczej rodzaj reliefu, bo opracowana jest tylko z jednej strony, jest dynamiczna i ekspresyjna. Zrobiona jest w duchu europejskiego powojennego modernizmu choć jak sądzę powstała pod koniec XX wieku.

Układ palców pozwala sądzić, że jest to gest z mudry Abhaya, symbolizującej odwagę i nieustraszoność. To gest błogosławieństwa, ochrony i uspokojenia.

Ten prosty przyrząd, w gruncie rzeczy po prostu szpula na nici, otrzymał rangę rzeźby kultowej, której należny był szacunek.

Wojownik, którego autorem jest prawdopodobnie Douda Derme nie jest zupełnie  typowym przykładem tego nurtu. Artysta pozwala sobie na dużo większą swobodę w kreacji postaci wojownika. Część szczegółów została zastąpiona niemal abstrakcyjnymi dekoracjami. Z plemienną tradycją wiąże rzeźbę obecność kameleona i węża, totemicznych zwierząt wielu afrykańskich społeczności. 

Jest bez wątpienia stary. Na pewno przez długie lata spełniał funkcję użytkową o czym świadczy osad kamienia wewnątrz. Przez moment zastanawiałem się czy nie pochodzi z Azji ale bardziej jestem skłonny uznać proweniencję europejską.

Bo jeśli rzecz powstała w roku 1959 to jest nowatorska. I to podwójnie. Zarówno abstrakcyjny ekspresjonizm jak i tworzywa sztuczne dopiero raczkowały w pracowniach artystów, poszukujących „nowej rzeźby”, nowych form wyrazu dla swej sztuki

Jest też w tej rzeźbie prawda o sowieckiej sztuce łączącej w sobie realizm, mistrzostwo radzieckich artystów, latami „trenujących” umiejętność odwzorowania sylwetki ludzkiej i bylejakość.