Strona główna

faktem jest, że według chińskich wierzeń kogut chroni przed złymi duchami i przynosi rodzinie szczęście.

Dla mnie oczywiste jest, że każdy kto choć pobieżnie otarł się o afrykańską sztukę plemienną musi uznać, że rzeźba przedstawia ludzką postać.

Czczona jest za siłę i odwagę, zapewnia swoim wyznawcom ochronę. Jej kult szczególnie rozprzestrzenił się w regionie Bastar zamieszkałym przez społeczność Gondów.

 To tradycyjne przedstawienie demona. Jego los w każdym spektaklu jest z góry przesądzony. Zostaje pokonany.

 Musi nam wystarczyć wiedza, że plakieta dotyczy dobrostanu ryb żyjących w sztucznym zbiorniku wodnym przy zaporze Aube.

Zwykłe maski wamu,  taneczne, używane są podczas świąt odbywających się corocznie w porze suchej. Te odpędzają siły zła od społeczności, zapewniają płodność, dobrobyt związany z obfitością plonów.

Po wielu porównaniach na placu boju pozostały maski dwu plemion. Bambara z Mali i Toma, którzy zamieszkują w Gwinei i Liberi.

Kolonializm na takich zdarzeniach budował swój mit założycielski pomijając zupełnie tysiące Indian wyrżniętych bez litości przez wojska kolonialne czy później amerykańskie.

Mam satysfakcję, że pisząc wstęp do katalogu pierwszej wystawy Rafała trafnie zdefiniowałem jego artystyczne credo. Dlatego wklejam tekst bez wahania. Z jednym zastrzeżeniem. Jego sztuka jest teraz bardziej dojrzała. Twórca skondensował swoje wypowiedzi, uprościł formę. Słowem mniej gada. Pozwala mówić swoim rzeźbom.

Sylwetka Ikara zbudowana kilkoma ukośnymi płaszczyznami jest ekspresyjna i zarazem tkwi w bezruchu ostatecznego końca. Przemawia do mnie także przemyślana faktura rzeźby.

To przedstawienie Bodhisattwy charakteryzujące się wysoką, szczupłą, wiotką sylwetką, odzianą w zwiewną szatę ze zwisającymi szarfami, z diademem na głowie należy do kanonu przedstawień tego bóstwa.

 W tym konkretnym przypadku mamy uchwyty w formie pięknych, stylizowanych smoków i zgeometryzowany motyw gałązek wiśni.