Strona główna

. Często niepozorny kawałek metalu zabrany ze złomowiska określa kształt przyszłej rzeźby. Na jego podstawie powstaje cały projekt.

Guro dzielą maski na święte i świeckie. Maski świeckie są używane podczas imprez mających na celu jedynie rozrywkę i zwykle są rodzajem portretu konkretnej osoby.

 Patrząc na rzeźbę niemal słyszę gwar rozmów uczestników kolacji. Niewiele tu, według mnie, religijnej powagi i podniosłego nastroju. W spotkaniu przy zastawionym stole biorą udział postacie z „krwi i kości”. Dopiero później religijna doktryna i historia uczyni z nich Apostołów.

 Piotr Pomianek po raz kolejny sięga w swej twórczości do mitologii, do starożytnej Grecji, która co by nie mówić była kolebką narodzin europejskiej cywilizacji, miejscem gdzie powstał kanon klasycznego piękna.

Jednak najbardziej charakterystyczne w tej rzeźbie są przedstawienia ryb. Jest ich w tej rzeźbie 7. To one sprawiły, że rzeźba mnie zainteresowała

Rzeźby mindia, łączące często wyobrażenie ducha przodka i elementy animalne, w tym przypadku jest to łeb dzikiej świni, są nieodłączną częścią ceremonii yema. Po uroczystościach towarzyszących zbiorom plonów, rzeźby trafiają do centralnego punktu wioski, świętego domu duchów, gdzie są przechowywane przez cały rok.

Bardzo lubię podobne rzeźby, gdzie wyobrażenie artysty miesza się z realnym światem. Zwierzę zostało zarysowane bardzo zdawkowo choć z pełnym poszanowaniem anatomicznych proporcji i wyraźnym podkreśleniem cech najważniejszych.

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że rzeźba ma charakter komercyjny, że głównym celem twórcy była jej sprzedaż. Nie zmienia to jednak faktu, że potrafił nadać jej przejmujący, religijny wyraz.

Menora to starożytny symbol judaizmu. Płonący siedmioramienny świecznik odzwierciedla boskie światło, opiekę Boga nad ludem Izraela. Ma kształt biblijnego drzewa życia.

Ta niewielka figurka przedstawia tancerza ludu Dogonów, w obrzędowym stroju używanym podczas ceremonii Damma, w masce Kanaga, jednej z najbardziej rozpoznawalnych masek plemienia Dogonów.

 Wszystko zmienił tytuł jaki nadał jej Kazimierz Rafalik. „Zakochani”. W tym kontekście „portret” jednej z zakochanych osób, nawiązujący kształtem do fallusa jest bardzo przewrotny.

Wspólna półkolista podstawa sprawia, że domyślamy się więzi emocjonalnej łączącej tych dwoje. Jest to prawdopodobnie para kochanków, pokazana bardzo subtelnie bez dosłowności i epatowania czymkolwiek. Rzeźba jest maksymalnie uproszczona. Nie ma w niej skrawka zbędnego metalu.