Strona główna

Rzeźba ukazuje Buddę w pozycji Dhyana mudra. Ta mudra symbolizuje skupienie, wewnętrzną harmonię i głęboką kontemplację. Ten gest jest powszechnie wykorzystywany w praktyce jogi.

 Piotr Pomianek po raz kolejny sięga w swej twórczości do mitologii, do starożytnej Grecji, która co by nie mówić była kolebką narodzin europejskiej cywilizacji, miejscem gdzie powstał kanon klasycznego piękna.

Jednak najbardziej charakterystyczne w tej rzeźbie są przedstawienia ryb. Jest ich w tej rzeźbie 7. To one sprawiły, że rzeźba mnie zainteresowała

 Odniesienia do dzieła Botticellego, powoduje muszla w dłoni nagiej kobiety. W klimat obrazu wpisują się także szarfy fruwające wokół ciała kroczącej kobiety.

Rzeźby mindia, łączące często wyobrażenie ducha przodka i elementy animalne, w tym przypadku jest to łeb dzikiej świni, są nieodłączną częścią ceremonii yema. Po uroczystościach towarzyszących zbiorom plonów, rzeźby trafiają do centralnego punktu wioski, świętego domu duchów, gdzie są przechowywane przez cały rok.

Bardzo lubię podobne rzeźby, gdzie wyobrażenie artysty miesza się z realnym światem. Zwierzę zostało zarysowane bardzo zdawkowo choć z pełnym poszanowaniem anatomicznych proporcji i wyraźnym podkreśleniem cech najważniejszych.

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że rzeźba ma charakter komercyjny, że głównym celem twórcy była jej sprzedaż. Nie zmienia to jednak faktu, że potrafił nadać jej przejmujący, religijny wyraz.

Menora to starożytny symbol judaizmu. Płonący siedmioramienny świecznik odzwierciedla boskie światło, opiekę Boga nad ludem Izraela. Ma kształt biblijnego drzewa życia.

Pojemnik, który oferuję był przeznaczony, jak sądzę, do składania niewielkich ofiar. Być może w tym przypadku chodzi o nasiona betelu stanowiące popularny w całej Azji ,łagodny narkotyk.

Ta niewielka figurka przedstawia tancerza ludu Dogonów, w obrzędowym stroju używanym podczas ceremonii Damma, w masce Kanaga, jednej z najbardziej rozpoznawalnych masek plemienia Dogonów.

 Wszystko zmienił tytuł jaki nadał jej Kazimierz Rafalik. „Zakochani”. W tym kontekście „portret” jednej z zakochanych osób, nawiązujący kształtem do fallusa jest bardzo przewrotny.

Wspólna półkolista podstawa sprawia, że domyślamy się więzi emocjonalnej łączącej tych dwoje. Jest to prawdopodobnie para kochanków, pokazana bardzo subtelnie bez dosłowności i epatowania czymkolwiek. Rzeźba jest maksymalnie uproszczona. Nie ma w niej skrawka zbędnego metalu.